Na twee jaar van voorbereiding is onlangs de nieuwe Vaticaanse nieuwssite online gegaan: www.vaticannews.va.
Op zaterdag 31 oktober organiseert het aartsbisdom Utrecht een ontmoetingsdag voor nieuwe katholieken. Katholiekleven sprak met twee mensen die ieder een bijzondere weg naar het geloof aflegden.
Voor Thara Kluin werd het geloof een bron van troost en geborgenheid. De 22-jarige Yannick van Lienen vond God na jaren van verslaving, op het dieptepunt van zijn leven. Twee totaal verschillende verhalen, maar beiden kunnen inmiddels vol overtuiging zeggen: “Hier hoor ik thuis.”
Thara Kluin: ‘Het voelde alsof Maria haar arm om onze schouders sloeg’
Thara Kluin uit Hengelo werd geboren in Sri Lanka en als baby geadopteerd. Haar moeder is moslim, haar vader katholiek opgevoed. Zelf ging ze naar een christelijke school. “We lazen iedere dag uit de Bijbel en zongen psalmen. In de puberteit vond ik dat allemaal een beetje onzin.”
“Toch bleef het geloof ergens aanwezig. Als ik niet lekker in mijn vel zat, pakte ik soms de Bijbel die ik in groep acht had gekregen. Dan voelde ik me toch weer beter. Het gaf me troost.” Met haar man Frank bezocht ze soms een kerk. Een bezoek aan het Mariabeeld in de Sint-Jozefkerk maakte diepe indruk.
“We staken een kaarsje aan en werden ineens allebei zo gegrepen. Het was ontzettend emotioneel. Het voelde alsof Maria haar arm om mijn schouder sloeg en zei: het is goed, kind, het is goed. Waarom dat gebeurde, weet ik nog steeds niet. We zaten toen in een heel moeilijke periode.”
“Het eerste wat ze tegen ons zei, was: welkom thuis. Toen moest ik huilen”
In 2014 overleed de ex-vrouw van Frank aan kanker. Ze liet twee jonge kinderen achter. Thara: “Hoe ga je om met het verdriet van de kinderen? Hoe gaat het met ze? Hoe gaat het op school? Zodra we de kerk binnenstapten, kwam er rust over ons heen. Daar mocht je verdrietig zijn. Je hoeft niet altijd groot en sterk te zijn. We hebben er ontzettend veel troost, geborgenheid en liefde uit gehaald.”
‘Welkom thuis’
Twee jaar geleden stelde Frank voor om zich te laten dopen. Thara wist niet dat dit als volwassene kon. “Natuurlijk leek me dat wat! Frank had al contact gezocht en we konden op gesprek komen. Ons eerste gesprek was met Juliette, de catecheet. Het eerste wat ze tegen ons zei, was: welkom thuis. Toen moest ik huilen. Dat gevoel was voor ons allebei zo belangrijk. We voelden echt: we zijn thuis. Het is oké.” Op 4 oktober 2025 werden ze gedoopt. Vooral de eucharistie en de rituelen spreken Thara aan.
“Het is niet alleen het Woord, maar ook alles eromheen. De hele viering en de manier waarop de eucharistie wordt gevierd, vinden we mooi. God is voor mij warmte, liefde en geborgenheid. Vroeger staken we af en toe een kaarsje aan. Nu leven we iedere dag met God. We bidden, lezen uit de Bijbel en steken thuis de kaarsjes aan.” Thara en Frank helpen ondertussen ook bij een telefonische hulpdienst in Enschede en bezorgen kerstpakketten.
“Vorig jaar brachten we bij achthonderd gezinnen een kerstpakket. Dat vinden we belangrijk: dat ook mensen die het moeilijk hebben, gezien worden. Het geloof heeft ons gebracht dat je iets voor anderen kunt betekenen. Als ik zelf verdrietig ben, kan ik altijd bidden. Dan voel ik dat ik niet alleen ben.”
Een dag om geloof te delen
Thara en Frank verheugden zich op de viering met de kardinaal en de ontmoeting met andere nieuwe katholieken. “Het leek ons zo mooi om met mensen samen te zijn die hetzelfde gevoel kennen als ze in de kerk zijn. Om je geluk te delen en te vertellen wat het geloof voor je betekent.” Helaas kunnen ze door persoonlijke omstandigheden niet. “Het is jammer dat we zaterdag niet naar Utrecht kunnen, maar soms gaan andere dingen voor.”
Yannick van Lienen (22): ‘Ik wist niet wie God was, maar ik gaf me volledig aan Hem over’
Yannick van Lienen uit Enschede groeide op met een vader met een alcoholverslaving. Zijn moeder werkte en studeerde en zijn tweelingzus had veel zorg nodig. “Zolang ik geen probleem was, werd er eigenlijk niet echt naar me omgekeken. Er was weinig positieve bevestiging. Ik voelde me minderwaardig en begon op mijn twaalfde met alcohol en drugs. Daarmee probeerde ik de pijn en onzekerheid op te vullen.” Hij verbleef in een kliniek en een safehouse. Eenmaal zelfstandig wonend viel hij terug.
“Ik ging weer feesten en gebruiken. Op een gegeven moment duwde ik iedereen weg. Ik durfde de telefoon van mijn ouders niet meer op te nemen. Mijn ramen had ik dichtgeplakt omdat ik bang was voor voorbijgangers. Zelfs als ik zwaar onder invloed was, voelde ik me nog steeds verschrikkelijk angstig.”
“Ineens voelde ik een aanwezigheid boven me. Er kwam een enorme liefde over me heen.”
Een spontaan gebed
Na een feestje sprak Yannick onder de douche voor het eerst tot God. “Ik wist niet meer hoe ik verder moest. Ik had therapie, opnames en begeleiding geprobeerd. Toen zei ik hardop: God, ik weet niet wie U bent en of U bestaat, maar ik geef U twee opties. Of ik maak er nu een einde aan, of ik geef mezelf helemaal aan U over. Ineens voelde ik een aanwezigheid boven me. Er kwam een enorme liefde over me heen, alsof er een last van mijn schouders werd gehaald.”
Hij ging naar zijn slaapkamer en knielde naast het matras op de betonnen vloer. “Ik vroeg God om me te helpen, omdat ik zo niet verder wilde. Diezelfde dag stopte ik met harddrugs, binnen twee dagen met blowen en alcohol en binnen een week met roken. Dat was me eerder niet gelukt. Voor mij is dat Gods genade.”
Dat weekend bezocht hij een katholieke viering in Zutphen. “Ik heb de helft van de viering zitten huilen. Vooral bij de eucharistie gebeurde iets met me. Ik wist niet precies wat het was, maar voelde: hier verlang ik naar. Daarna ben ik gaan lezen over de verschillende kerken en andere religies. Ik wil niet zomaar blind iets geloven. Uiteindelijk kwam ik steeds weer bij de Katholieke Kerk uit.”
In Enschede bezocht hij een eucharistische aanbidding. Na een viering nodigde een vrouw hem uit voor koffie. “Ik voelde meteen: hier hoor ik thuis. Ik zei tegen haar dat ik twee dingen wilde: gedoopt worden en leren hoe ik de rozenkrans moest bidden. Zo begon mijn voorbereiding.”
‘Dit is mijn thuis’
Tijdens de paaswake werd Yannick gedoopt, in aanwezigheid van zijn ouders en peetvader. “Voor de viering ben ik met mijn peetvader naar de lege kerk gegaan. We hebben bij Maria gezeten en samen gebeden. Ik verwachtte dat ik heel emotioneel zou worden, maar ik was vooral blij. Ik had de hele tijd een lach op mijn gezicht. Ik voelde me kalm en rustig. Alsof ik dacht: ik ben thuis. Dit is mijn thuis.” Yannick bidt dagelijks, leest de Bijbel en is actief in zijn parochie.
“Mijn ouders en mensen om me heen zeggen dat ik een fijner mens ben geworden. Ik heb meer discipline en dankbaarheid gekregen. Ik probeer mijn vader te vergeven en opnieuw contact op te bouwen, al is dat niet gemakkelijk. De rozenkrans betekent veel voor me. Bij Maria vind ik herkenning, juist omdat ik nooit echt een vaderfiguur heb gehad.”
“Ik had de hele tijd een lach op mijn gezicht. Ik voelde: dit is mijn thuis.”
Hij bezoekt kloosters, maakte een bedevaart en denkt na over het priesterschap. Op de ontmoetingsdag wil hij andere geloofsverhalen horen. “Iedereen heeft zijn eigen verhaal. Tijdens een bedevaart ontmoette ik een jongen van mijn leeftijd die ook atheïst was geweest. Zijn weg was totaal anders dan de mijne. Dat vind ik mooi. Vrienden van mij gaan inmiddels mee naar de kerk, omdat ze zien hoe ik veranderd ben. Misschien worden ze daardoor nieuwsgierig naar Christus.”
“Mijn hele werkelijkheid is veranderd. Ik ben van een ontzettend lege wereld naar een wereld gegaan die nu volledig draait om God en Christus. Ik zei toen tegen God: ik geef mezelf volledig aan U over. Langzamerhand krijg ik het gevoel dat God nu met een lach op zijn gezicht zegt: nou, het wordt tijd om je aan die afspraak te houden.”
Praktische informatie
De ontmoetingsdag voor nieuw toegetreden katholieken is op zaterdag 31 oktober in Utrecht. Om 10.30 uur begint een pontificale eucharistieviering in de Sint-Catharinakathedraal. Daarna volgen onder meer een bezichtiging, lunch, een programma in de Augustinuskerk en een stadswandeling. De afsluiting is rond 16.00 uur in het bisschopshuis aan de Maliebaan.
